Η ΜΗΤΡΟΠΟΛΗ ΤΗΣ ΗΤΤΑΣ

Συλλογικά σχέδια στο σύμπαν των ατομισμών

από Μίμη

Tι είναι η µητρόπολη και σε τι διαφέρει από την πόλη; Είναι απλά µια γιγαντωµένη πόλη; Μια µεγαλύτερη συνάθροιση; Τόσα χρόνια κινούµενοι στο επαναστατικό κίνηµα διαβάζαµε αναλύσεις για µητροπολιτάνους, σχιζοµητροπολιτάνους, διαγώνιους casear, και άλλα τέτοια ξενόφερτα αλλά αρκούντως γοητευτικά. Προσπαθούσαµε να πάρουµε τις επιθυµίες µας για πραγµατικότητα και παριστάναµε τους µητροπολιτάνους; Μόνο πολύ πρόσφατα οι µητροπολιτικές εµπειρίες έχουν αρχίσει να αποτελούν στοιχείο της πραγµατικότητας. Οργανικό στοιχείο της ζωής και της διαδροµής µας κινηµατικής και ατοµικής.

Γενικά η θέση µας είναι ότι η µητρόπολη δεν αποτελεί απλώς µια πιο διευρυµένη µορφή οργάνωσης του αστικού χώρου µια συνάθροιση από τις τεχνολογίες τις πειθάρχησης και του ελέγχου των παλιών πόλεων. Δεν είναι µόνο οι κάµερες οι µεγάλες λεωφόροι, τα σύγχρονα επιτηρούµενα µέσα µεταφοράς. Δεν είναι καν το µέγεθος και η φριχτή κοινοτυπία περί απρόσωπων πόλεων και σχέσεων που πρόκειται εδώ να ασχοληθούµε. Όλα αυτά ισχύουν περισσότερο ή λιγότερο. Εξαρτάται από την περίπτωση και τις εµπειρίες αγώνα που κάθε πόλη έχει εγγράψει στο σώµα της. Αυτό που ίσως θα µας ενδιέφερε να συζητήσουµε και να κατανοήσουµε εδώ είναι τη µητρόπολη ως ακόµη µια κατηγορία, ως µια συνιστώσα αναµεσα στις άλλες (φύλο, τάξη, έθνος, κράτος) που συνθέτουν την κατάσταση διακυβέρνησης που βιώνουµε σήµερα.

Το κείµενο αυτό γεννήθηκε από µια αρχική διερώτηση. Τι συµβαίνει και η αδυναµία οργάνωσης και αγώνα φαντάζει τόσο ανίκητη όσο πιο µητροπολιτικές γίνονται οι σχέσεις. Γιατί ενώ τα υποκείµενα µεµονωµένα συνειδητοποιούν ότι έχουν χίλιους λόγους να πράξουν ρουφιούνται από τις κεντροµόλους δύναµης της µητροπολιτικής εµπειρίας. Όπως είναι αρκετά κατανοητό ότι όταν οι φοιτητές χωρικά και µόνο περιορίζουν τους αγώνες στα πανεπιστήµια και στα πέριξ αυτών θα αρθρώσουν αναµενόµενα ένα «πανεπιστηµιακό» λόγο, ανάλογες αναγωγές µπορεί να γίνουν και στο µητροπολιτικό πεδίο. Εδώ όµως αντί να µιλάµε για κάτι συµπαγές και οργανωµένο µιλάµε για το αντίθετο του. Για κάτι χαοτικό και πολύµορφο. Το ότι κάτι είναι πολύµορφο δεν σηµαίνει ότι ξεφεύγει από την στερεοτυπία και την πρόβλεψη. Το ότι είναι πολύµορφο πολλές φορές ανεξέλεγτα βίαιο, µελαγχολικό δεν σηµαίνει ότι δίνει και κάποια διέξοδο. Μπορεί απλά να αποτελεί η πολυµορφία αυτή και οι ποικίλες υποκειµενικότητες που τη συνθέτουν µια δυναµή που τρώει τα σωθικά της. Ενα εσωτερικευµένο µηχανισµό εγγεγραµένο στην ίδια την εµπειρία της εξουσίας και του κράτους. Αυτός ό φανταστικός κρατικός εγκέφαλος που συσσωρεύει γνώση δεν υπάρχει σε κάποιο σχέδιο απτό, ή σε ένα µυστικό δωµάτιο κάποιου υπουργείου. Υπάρχει στα κύτταρα του οργανισµού του κράτους. Στις διαδικασίες και στη γραφειοκρατική οργάνωση των υπηρεσιών. Στις συνήθειες και τις απαντήσεις των υπαλλήλων του. Συνεπώς περισσότερες απαντήσεις ίσως να µας δώσει µια προσπάθεια αποδιαρθρωσης της δοµής µητρόπολη.

Χρόνος και µητρόπολη

Ο µητροπολιτικός χρόνος είναι ενα χρόνος αντι-ιστορικός. Ένας χρόνος που καταστρέφει την ιστορία ή καλύτερα απεχθάνεται τη δηµιουργία της. Σηµειακές καταστάσεις που επαναλαµβάνονται µεσα στο χρόνο αλλά και την ίδια στιγµή που συµβαίνουν ταυτόχρονα µεσα στο χώρο, χωρις να εφάπτεται η µια µε την άλλη. Σαν µια φάρσα ή και σαν µια κωµωδία. Oι συνατήσεις είναι τόσες πολλές και τοσο ευκαιριακές που κάθε άτοµο είναι αναγκασµένο να ξεκινάει πάντα από την αρχή. Να µην κατοχυρωνει σχεδόν τίποτα. Ο συγχρονος πρωτέας είναι η εκφραση της ιστορίας της µητροπόλης. Ταυτόχρονα ο πλούτος του εµπορεύµατος που κυκλοφορεί πολιτιστικού, ή και χυδαία υλικού δίνει τη δυνατοτητα κάθε µέρα να είναι µια καινούργια ευκαιρία. Πακέτα καθηµερινής εναλλαγής που µειώνουν δραµατικά την σχέση ή την επικοινωνία πέρα από τη διαµεσολάβηση µια εµπειρίας ενταγµένης στον κόσµο του εµπορεύµατος. Καλλιτεχνικές πρωτοπορίες µε την ευγενική χορηγία του υπουργείου άµυνας. Αυτοσχέδιοι κλουν στο φεστιβαλ αθηνών, ροκ βαµπιρ σε συναυλίες µε ιατρική υποστήριξη, φουκοϊκές ετεροτοπίες για ευαίσθητους φοιτητές στη µπιεναλε της θεσσαλονίκης. Όλα αλέθονται και όλα χωράνε. Αρκεί να πηγαίνεις µόνο σου η µε την κοπελία σου/ το φίλο σου ή την queer συντροφιά σου. Με προσύλωση και διερευνητικό βλέµµα. Αένα και για πάντα. Όσο για τους λιγότερο κουλτουριάρηδες η µητρόπολη δεν τους αφήνει παραπονεµένους. Όταν η δουλειά τελειώνει, τα σκατά της tv θα αρκέσουν µέχρι το σκ όπου οι επιλογές να τα σπάσει κάποιος είναι πραγµατικά πολλές. Άλλωστε κάθε συνοικία πια έχει την γκλαµουράτη περατζάδα της. Οι κάτοικοι των µητροπόλεων µοιάζουν µε ένα τεράστιο πλήθος από χρυσόψαρα. Ο χρόνος περιστρέφεται γύρω και µε βάση την κυκλοφορία του εµπορεύµατος. Προσκολλάτε στις νέες καινοτοµίες του, στις νέες κτήσεις του πάνω στην ανθρώπινη δηµιουργικότητα. Αφόρητοι κύκλοι και κυνήγια. Η µνήµη συνθλίβεται στις περιπλανήσεις στις εκθέσεις των νέων δηµιουργών, στους διαδρόµους των φεστιβαλ, στα πάρτυ των περίπου φίλων, στα µπαρ µε αµφισβητίες µεταξύ 23-25, στα σκυλαδικα της ερωτικής του ντερτιού. Η ζωή περνά και χάνεται. Σίγουρα λιγότερο µίζερα από ότι σε µια επαρχιακή πόλη. Τουρίστες στην ίδια τους την πόλη. Κάθε µέρα θέλουν να είναι µια καινούργια ηµέρα. Όµως ο χρόνος περνά και χάνεται εντυπώνοντας την ήττα της αυτονοµίας µας. Επιβεβαίωνοντας οτι οι υπηκόοι το έχουν βουλώσει χαµένοι στις µητροπολιτικές διαδροµές. Ο καιρός περνάει και χάνεται και στο διαταυτα δεν αφήνει ριζώµατα στο µητροπολιτικό χώρο. Οι ανταγωνισµοί δεν υπάρχουν κάπου, ακολουθούν και αυτοί την ακινδυνη ευκαιριακότητα, τις συγκηρίες, τις καταστάσεις που προκύπτουν αλλά δεν µπολιάζουν κάτι πιο συλλογικό. Κάτι που επιµένει.

Μέσα σε αυτό το γενικό χάσιµο, στην ταχύτητα των εµπεριών η ανάπαυλα και ο αναστοχασµός µάλλον σηµάδι αρρώστειας θεωρούνται. Μάλλον το να σχεδιάσεις απέναντι σε ένα σύστηµα που διαρκώς επανασχεδιάζει, µετρά και τροποποιεί τακτικές και πολιτικές θεωρείτε χάσιµο χρόνου. Δεν είναι άλλωστε ξένη η εικόνα συνελεύσεων και απόψεων που κάθε εµβάθυνση κάθε απόπειρα οργάνωσης την θεωρούν χάσιµο χρόνου. Απορροφηµένες από την ίδια τη λογική της µητρόπολη ως µια κατάσταση κυριαρχίας απλώς την αναπαράγουν «αντιστασιακά». Το σταµάτηµα του ξέφρενου µητροπολιτικού ρυθµού, ο χρόνος για συζήτηση είναι προϋπόθεση µιας ανατροπής. Είναι η επανεφεύρεση του συλλογικού.

Πληθυντικότητα (ατοµισµοί) και µητρόπολη

Η µητρόπολη δεν είναι µια απλή συνάθροιση ανθρώπων υπερβολικά µεγάλη. Είναι η πολυπλοκότητα των εµπειριών που φτιάχνει ένα πολύ ισχυρό κανόνα. Ψαξτη µε την πάρτη σου, εναλλακτικα, υπερεπαναστατικά, φοιτητικά, µουσικά. Αρκεί να την ψάχνεις προσωπικά. Άλλωστε και οι πράξεις ηρωισµού και αυτοθυσίας που τέλυταία είναι και της µόδας δεν σκοπεύουν να ανασυνθέσουν κανεναν κινηµα ή καµµιά κοινωνική απεύθυνση. Χαρακτήρες φτιάχνουν. Χαρακτήρες λιγότερο ή περισσότερο αντισυµβατικούς. Σηµασία έχει ότι οικοδοµούν χαρακτήρες, που τα όρια τους φτάνουν µέχρι την άσκηση ριζοσπαστικής αντιπολίτευσης. Ευθυγραµµίζοντας µε το κανόνα της αυτοαναφορικοτητας. Χωρίς να κρίνουµε µικροπολιτικά άλλα σε µια προσπάθεια να διαυγάσουµε την κινηση µας, λέµε ότι το πληροφοριακό συναισθηµατικό χάος της µητροπολης αβαντάρει το πάρτη των ατοµισµών. Και φυσικά είναι περιττο να ξαναµάθουµε την αλφαβήτα στον αναγνώστη για να υπαινιχθούµε µακροπρόθεσµα αλλά και καθηµερινά ποιον ευνοεί αυτό. Σίγουρα η µανία συλλογής εµπειριών, αυτοεξέλιξης και ψαξίµατος στην «πλούσια» µητρόπολη δεν δηλώνει παρά κάτι, ως πράξη, ως στάση. Ότι δεν διαθέτω τον εαυτό µου σε συλλογικά σχέδια, παρα µόνο σε ατοµικές εκρήξεις που µπορεί ενίοτε να προσοµοιαζουν σε αυτά. Αυτές οι καταστάσεις δεν πηγάζουν από ιδιοτροπίες των ατόµων, µάλλον είναι σηµεία των καιρών. Είναι το σηµείο που η πολιτική υποχωρεί.

Αυτή η ατοµική ελευθεριότητα, που νοµίζει ότι κάνει ότι γουστάρει, κρύβει µια βαθιά ήττα. Κρύβει την αλήθεια ότι στην τελική προσδιορίζεται από συµπαγής και πολύ συντηρητικούς µικρόκοσµους. Αχώριστα ζεύγη. Εγώ και η φίλη/φίλος µου, εγώ και τα extreme sports, εγώ και οι εκδροµές µου, εγώ και η δουλείά µου ενίοτε και µε επαναστατικό περίβληµα /εγώ και οι µπάτσοι ή σε στιγµές παραληρήµατος Εγώ και το Κράτος. Όπως µάλλον είναι κατανοητό το σύνολο αυτών των αξιοπρεπών η µη στάσεων απλά εντάσσεται στην µητροπολιτική καµπύλη κανονικότητας. Οι εξάρσεις επιτρέπονται η συλλογικοποίηση τους πρέπει να αποτραπεί. Η εκτροπή της καµπύλης µόνο από πιο συλλογικές καταστάσεις λιποταξίας µπορεί να προκληθεί. Μόνο από τον ξεµάγεµα από το µητροπολιτικό χάος. Η διαδικασία αυτή για να µην ενσωµατωθεί ως γραφικότητα, ακροκινούµενη ιδιοτροπία και άλλα παρόµοια είµαστε αναγκασµένοι να την αναζητήσουµε στην συλλογική συναπόφαση να αγωνιστούµε ρητά ώστε να βγούµε από αυτό τον φαύλο κύκλο.

Όλα αυτά είναι η δικιά µας ήττα στη µητρόπολη. Είναι η ήττα να οργανώσουµε µια κατάσταση ακυβερνησίας. είναι ότι απλά δεν ελπίζουµε ότι κάτι µπορούµε να αλλάξουµε πέρα από την ευκαιριακή παρουσία στα τερµατικά των 8:00. και αν κάποιοι λένε ότι αυτή είναι η µοιρα µας πάντα θα ξεπροβάλλουν κάποιοι άλλοι αποφασισµένοι να την ανατρέψουν...εκεί που δεν το περιµένεις.

episfaleia
#4 Επισφάλεια;
(σε PDF)

Sergio
#3 Μια νύχτα με τον Sergio στη Ρώμη
(σε PDF)

Feminismos
#2 Ο εργατίστικος φεμινισμός στην Ιταλία του '70
(σε PDF)

Energeia
#1 Κατανονωντας το ενεργειακό ζήτημα
(σε PDF)

Metanstasteush
#3 Η μετανάστευση και οι αγώνες της
(σε PDF)

Metanstasteush
#2 Από τον ιταλικό Εργατισμό (Operaismo) στον «Αυτόνομο Μαρξισμό»
(σε PDF)

Metanstasteush
#1 Τα θέλουμε όλα!
(σε PDF)

Η συνέλευση της συντακτικής ομάδας του Black Out συναντιέται κάθε τετάρτη στην κατάληψη φάμπρικα Υφανέτ Ομήρου & Περδίκα (Κάτω Τούμπα) Θεσσαλονίκη