Το τσουνάμι της εξιλέωσης

Γιατί προκάλεσε την παγκόσμια φρίκη και το τεράστιο ανθρωπιστικό κύμα ο θάνατος των 200.000 ανθρώπων από το τσουνάμι στην Ν.Α Ασία ενώ τα εκατομμύρια των μικρών παιδιών και ενηλίκων που πεθαίνουν κάθε χρόνο από πείνα μας αφήνουν σχετικά αδιάφορους. Τι σημαίνει άραγε για το παγκόσμιο καπιταλιστικό σύστημα να διεξάγει μια παγκόσμια ανθρωπιστική καμπάνια ενώ ταυτόχρονα παράγει μαζικό θάνατο όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία αυτού του πλανήτη;

από μίμης

Μόνο το τελευταίο εξάμηνο 60 χιλιάδες αυτονομιστές αντάρτες σκοτώθηκαν από τον κυβερνητικά στρατεύματα της Ινδονησίας, ενώ για πάρα πολλά χρόνια στο ανατολικό τιμόρ η Ινδονησία δολοφονούσε μαζικά όποιους ντόπιους αντιστέκονταν στο στρατιωτικό καθεστώς που είχε επιβάλει ο κατακτητής, με την αμέριστη συμπαράσταση της δύσης.

Όλες αυτές τις δεκαετίες το τσουνάμι της ανθρωπιάς αγόραζε παπούτσια made in Indonesia, ρούχα, ταξίδευε στους εξωτικούς προορισμούς για 12 χρόνο κοριτσάκια.

Οι πολίτες του ανεπτυγμένου κόσμου, αντίθετα με τους φτωχούς, μπορούν να ζουν σε ενισχυμένα κτίρια μακριά από περιοχές που πλημμυρίζουν, ποτάμια που ξεχειλίζουν και λόφους που κατολισθαίνουν. Oι πολίτες του ανεπτυγμένου κόσμου, σε αντίθεση με τους φτωχούς, διαθέτουν συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης, πρόγνωσης και ενημέρωσης του πληθυσμού. Oι πολίτες του ανεπτυγμένου κόσμου, σε αντίθεση με τους φτωχούς, έχουν αυτοκίνητα και φορτηγά, με τα οποία μπορούν να απομακρυνθούν γρήγορα από την επερχόμενη λαίλαπα. Kαι οι πλούσιες χώρες, σε αντίθεση με τις φτωχές, μπορούν να συγκεντρώσουν γρήγορα προμήθειες τροφίμων, νερού, ηλεκτρογεννήτριες, και να κινητοποιήσουν ιατρικό προσωπικό και συνεργεία διάσωσης.

Ο πλούτος της δύσης, ο καταναλωτικός παράδεισος, ο μεθυστικός πλεονασμός είναι δυνατός μόνο μέσα από την λεηλασία του υπόλοιπου πλανήτη. Για να είναι αποδοτική αυτή η λεηλασία ακολουθείται για τον υπόλοιπο κόσμο μια πολιτικής αναγκαστικής υπανάπτυξης. Κυβερνήσεις που εκλέγονται με βάση συμφέροντα δυτικών εταιρειών και κρατών, πραξικοπήματα, ειρηνευτικές αποστολές. Κρατούν τους πληθυσμούς πειθαρχημένους με την στρατιωτική δύναμη. Οι ντόπιοι δικτάτορες μαζί με τα δυτικά αφεντικά αρπάζουν όλο τον πλούτο αυτών των χωρών διατηρώντας το απαραίτητο επίπεδο εξαθλίωσης στους τοπικούς πληθυσμούς. Όλα αυτά εξασφαλίζουν την διαρκή ροή αγαθών από τον υπόλοιπο πλανήτη. Αγαθών από την εξευτελιστική εργασία δισεκατομμυρίων ανθρώπων και την αρπαγή του φυσικού πλούτου.

Το τίμημα αυτής της πολυτέλειας, το τίμημα της δικιά μας ευημερίας το πληρώνουν άλλοι. Το πληρώνουν τα τρία εκατομμύρια φτωχά παιδιά που θα πεθάνουν φέτος από ελονοσία, παρότι η εύκολη πρόληψη (κουνουπιέρες εμβαπτισμένες σε εντομοαπωθητικό) και θεραπεία (ανθελονοσιακά φάρμακα) θα μπορούσε να τα σώσει. Δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι στο Mπανγκλαντές δηλητηριάζονται κάθε μέρα από το αρσενικό που υπάρχει σε πολλά πηγάδια της χώρας.

Ο καπιταλισμός ως ένα παγκόσμιο σύστημα με την καρδιά του να χτυπάει στη δύση για να υπάρχει και να συντηρεί σε καθεστώς λήθαργου του δυτικούς υπηκόους χρειάζεται να αποσπά από αυτούς την συναίνεση εξαγοράζοντας τους με αγαθά. Φυσικά και οι δυτικοί καταναλωτές δεν είναι τα αθώα θύματα μια συνωμοσίας του κεφαλαίου και των κρατών. Έχουν βολευτεί στο βούρκο της κατανάλωσης. Έχουν μάθει πια να μην βλέπουν τίποτα πέρα από την πάρτυ τους.

Το σύστημα αυτό σκορπά τον θάνατο μαζικά στον πλανήτη κάθε στιγμή σε όλα τα μήκη και πλάτη της υδρογείου. Κανονικά το παγκόσμιο ενδιαφέρον θα είχε στραφεί για λίγα λεπτά τηλεοπτικού χρόνου ανάμεσα στο fame story και το κυριακάτικο ποδοσφαιρικό ντέρμπι. Άλλωστε αυτό συμβαίνει καθημερινά. Η ποιοτική διαφορά της επικοινωνιακής έκρηξης έγκειται στο θάνατο πολιτών της δύσης. Η αξία της ζωής του δυτικού είναι σαφώς ανώτερη. Από την άλλη, σε μια δυτική κοινωνία που καταναλώνει αδηφάγα θάνατο για να διατηρεί ένα πρόσχημα ζωτικότητας η ύπαρξη χιλιάδων τουριστών με κάμερες αποτέλεσε βασικό αίτιο της «ευαισθητοποίησης». Χωρίς αυτούς τους εθελοντές της κοινωνίας του θεάματος οι μηχανισμοί συγκίνησης του δυτικού δεν θα είχαν κινητοποιηθεί.

Ουσιαστικά το παγκόσμιο σύστημα αναζωογονήθηκε καίρια από αυτή την καμπάνια σε επίπεδο συναίνεσης καθώς μια πολιτική ξεκαρφώματος όταν απευθύνεται σε έναν μυωπικό λόγω της αυταρέσκειάς του πληθυσμό, πολλαπλασιάζεται αυτόματα. Ή ίδια τακτική που εφαρμόστηκε και με την αυτό-καταγγελία για τα βασανιστήρια στις φυλακές του Αμπού Γκάμπι στο Ιρακ. Καταγγέλλω τον εαυτό μου για κάτι, ώστε να νομιμοποιήσω τα υπόλοιπα εγκλήματα που κάνω.

Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για καταστροφές και δυστυχία. Αυτά είναι καθημερινότητα στις ακτές του Ινδικού.

Οι τόποι αυτοί φιλοξενούν τις πιο βρόμικες ανάγκες της δύσης και των υπηκόων της. Αυτό που στη δύση λογαριάζεται σαν απλή ματαιοδοξία, αποδεκτή από όλους – για τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες του βέβαια – βρίσκει τους παραγωγούς του στην ανατολή και τον τρίτο κόσμο. Εκατομμύρια ¨άθλιοι¨ δουλεύουν για ψίχουλα, γυναίκες και παιδία εκπορνεύονται, η γη καταστρέφεται για τις πρώτες ύλες ή για να γίνει χωματερή για τα απόβλητα της βαριάς βιομηχανίας ή στην καλύτερη φτηνό θέρετρο.

Η φιλανθρωπία ήθελε να γίνει το αντίδοτο αλλά το μόνο που κατάφερε είναι το ηθικό ξέπλυμα του αίσχους που συνιστά η σχέση των δυο αυτών κόσμων. Και κυρίως η φιλανθρωπία στη δύση είναι ένα ακόμα πεδίο ανταγωνισμού και επιβεβαίωσης. Και οι άνθρωποι αυτοί είναι τυχεροί που βρέθηκαν σ’αυτή και όχι σε κάποια άλλη αρένα του δυτικού πολιτισμού. Δεν αγνοούμε τον κίνδυνο που αντιμετωπίζουμε, να εξομοιώσουμε προθέσεις και πράξεις που δεν έχουν καμία σχέση με την κυριαρχία. Όμως, όπως και στον πόλεμο έτσι και εδώ τα ευγενικά συναισθήματα χρησιμοποιούνται κατά τρόπο ποταπό και συνεργάζονται με τα όπλα και την πείνα για να διδάξουν στους ¨κακόμοιρους¨ αυτό που στη δύση θεωρείται ο πιο σωστός τρόπος αντιμετώπισης της δυστυχίας: την παθητικότητα.

Η ταύτιση υπηκόων και εξουσίας με στόχο την φιλανθρωπία δεν θα μπορούσε παρά να εξυπηρετεί τα σχέδια των δεύτερων. Οικονομική διείσδυση, γεωπολιτικά σχέδια, εξωτερική πολιτική, βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να αναπτυχθούν. Τα κράτη ψαρεύουν με δανεικό από τους υπηκόους τους δόλωμα. Ενώ αυτοί καταχρώνται το ¨δικαίωμα στην άγνοια¨ για να επιδοθούν βολικότερα σ’αυτά που εν πολλοίς έχουν εκβιαστεί να κάνουν.

Ακολουθώντας τις ψυχώσεις του τύπου που ψάχνει για τραγωδίες στα ρηχά (εύπεπτες, γρήγορες, τεράστιες σαν χάμπουργκερ) ενώ μέχρι πρότινος έκλεινε τα μάτια στο εκκαθάρισμα 60000 ανταρτών στην Ινδονησία, που βαρέθηκε εδώ και μια δεκαετία να ασχολείται με τους λιμοκτονούντες της Αφρικής και τόσα αλλά που βοούν για την χειραγωγημένη μεροληψία της συμπόνιας. Και η αλήθεια μπορεί να βρίσκεται αλλού. Οι αμερικανοί θέλουν να καλοπιάσουν έναν κόσμο ολόκληρο που τους θεωρεί δολοφόνους, οι αυστραλοί φοβούνται μην αναγκαστούν να βουλιάξουν κι άλλους πρόσφυγες (αλήθεια αυτό ποιος το θυμάται;) και η ελλαδιτσα μακιγιάρεται για να κοιταχτεί μετά στον καθρέφτη περήφανη (το 2004 καλόμαθε!).

Μόνο που οι δυτικές κοινωνίες έχουν αποδεχτεί χρόνια τώρα σαν καθρέφτη τους την τηλεόραση. Και τέτοιες μέρες οι κόλακες υμνούν την αθωότητα.

Ενώ λοιπόν οι πιο άτυχοι πνίγονται στα βαθιά νερά, σε κάποια γωνία, κάνοντας τους εντελώς ανυποψίαστους για το αίμα που πάντα θα λερώνει τα χέρια τους, στο κέντρο ενός χορού μεταμφιεσμένων, οι άνθρωποι της εξουσίας εξακολουθούν να χορεύουν, σκασμένοι στα γέλια από τις ίδιες τους τις χοντράδες. Για το πώς μπορούν και βγαίνουν πάντα κερδισμένοι εκεί όπου θηλιές έπρεπε να σφίγγουν γύρω από το λαιμό τους.

Στον φιλανθρωπικό οχετό υποβόσκει μια πατερναλιστική νοοτροπία συνειδητή ή όχι δεν ενδιαφέρει, που ως κίνητρο έχει το εξαγνισμό της δικιάς της συνείδησης. Και αυτό γιατί αν υπήρχε κάτι πιο βαθύ και ουσιαστικό, αν την απασχολούσε και την ενδιέφερε η εξαθλίωση θα έκανε κάτι. Δεν θα αντιμετώπιζε τους θανάτους εκατομμυρίων παιδιών από πείνα και την καταστροφή του πλανήτη σαν μια συστάδα αριθμών σε μια εφημερίδα.

Όσο για το ελληνικό “θαύμα” των 17 εκατομμυρίων ευρώ, ας χαλαρώσουν οι φιλόπτωχοι γιατί στα Βαλκάνια ο ελληνικός στρατός, τα τάγματα θανάτου σεξοτουριστών, και τα ελληνικά αφεντικά έχουν αναλάβει ό,τι οι «μεγάλοι σύμμαχοι» στον υπόλοιπο πλανήτη.

episfaleia
#4 Επισφάλεια;
(σε PDF)

Sergio
#3 Μια νύχτα με τον Sergio στη Ρώμη
(σε PDF)

Feminismos
#2 Ο εργατίστικος φεμινισμός στην Ιταλία του '70
(σε PDF)

Energeia
#1 Κατανονωντας το ενεργειακό ζήτημα
(σε PDF)

Metanstasteush
#3 Η μετανάστευση και οι αγώνες της
(σε PDF)

Metanstasteush
#2 Από τον ιταλικό Εργατισμό (Operaismo) στον «Αυτόνομο Μαρξισμό»
(σε PDF)

Metanstasteush
#1 Τα θέλουμε όλα!
(σε PDF)

Η συνέλευση της συντακτικής ομάδας του Black Out συναντιέται κάθε τετάρτη στην κατάληψη φάμπρικα Υφανέτ Ομήρου & Περδίκα (Κάτω Τούμπα) Θεσσαλονίκη