Πότε είπατε ότι ξεκίνησε ο πόλεμος στο Ιράκ;

από Little John

Πριν 2 χρόνια, Μάρτιο μήνα. Τότε, μάλλον, «ξεκίνησε» για όλους αυτούς που δεν ήξεραν, δεν είδαν, δεν άκουσαν τίποτα μέχρι τότε για την καπιταλιστική βία. Τότε, που όλοι περίμεναν με αγωνία να μάθουν από την τηλεόραση, για το αν είχε τελικά ο Σαντάμ όπλα μαζικής καταστροφής - τι κι αν είχε; Κι όμως, παρόλο που δε βρέθηκαν τέτοια όπλα, οι κακοί Μπους και Μπλερ κήρυξαν μόνοι τους τον πόλεμο, χωρίς καν τη σύμφωνη γνώμη του ΟΗΕ. Μα πώς είναι δυνατόν, σκέφτηκε αρκετός κόσμος, είναι πολύ άδικο αυτό - ενώ αν όλα γίνονταν σύμφωνα με τους διεθνείς κανονισμούς θα ήταν δίκαιο να ξεκληριστούν οικογένειες, να ισοπεδωθούν πόλεις, να καταστραφεί η ήδη μολυσμένη γη. Έτσι ξεχύθηκαν όλοι στους δρόμους, αφού ήταν σίγουροι πως κάποιο λάκκο έχει η φάβα και πως ο πόλεμος δεν κηρύχτηκε για την τιμή των όπλων, αλλά για το πετρέλαιο. Τόσο απλά. Εκατομμύρια άνθρωποι βροντοφώναξαν ένα ηχηρό όχι στον πόλεμο και οι «κακοί» που κόπτονται ορισμένες φορές και για την γνώμη του «λαού», με την παρότρυνση των «καλών» ευρωπαίων συγκινήθηκαν και είπαν να το ξανασκεφτούν. Αμ πως! Γίνονται τέτοια πράγματα;

Τουλάχιστον, θα πει κανείς, έχουμε δημοκρατία και μπορεί ο καθένας να διαδηλώνει ελεύθερα την άποψή του - όχι βέβαια και στο Ιράκ. Μπορούμε να έχουμε τη συνείδησή μας ήσυχη αφού και διαμαρτυρηθήκαμε, και υπογράψαμε ότι θέλουμε δουλειές και όχι βόμβες, και φορέσαμε την αντιπολεμική κονκάρδα στο πέτο, και κατεβήκαμε στη γενική απεργία - με την άδεια βέβαια του αντιπολεμικού αφεντικού, και σιγοτραγουδήσαμε στην αντιπολεμική συναυλία Θεοδωράκη, έτσι, να θυμηθούμε και τον παλιό καλό καιρό. Έπειτα το θέαμα των βομβαρδισμών κόπασε και μαζί του οι μεγαλειώδεις διαδηλώσεις - το αίμα έπαψε να ρέει από την τηλεόραση και η «κοινή γνώμη» πήγε για ύπνο. Η καπιταλιστική βία όμως συνέχισε και συνεχίζει να εκδηλώνεται, εδώ, στο Ιράκ, σε όλο τον πλανήτη. Γιατί η κοινωνία συνεχίζει να εθελοτυφλεί στο αυτονόητο;

Μέσα στο γενικευμένο κλίμα ελεγχόμενου ξεσηκωμού των αντιπολεμικών κινητοποιήσεων δεν θα μπορούσαμε να παραβλέψουμε κινήσεις και στάσεις ανθρώπων που προσπάθησαν να ξεπεράσουν την απλή διαμαρτυρία, να μετατρέψουν το δρόμο σε χώρο πολιτικής συνειδητοποίησης, να προτάξουν μορφές αντικυριαρχικής δράσης εύκολα οικειοποιήσιμες, αν και σε αρκετές περιπτώσεις δεν χρειάστηκε καν (βλ. μαθητές να επιτίθενται στα mac donald’s ή να πετούν φωτοβολίδες στα ματ στην είσοδο του αμερικάνικου προξενείου. Ακόμα κι αν αυτές οι αυθόρμητες μορφές αντίδρασης έχουν να πουν κάτι από μόνες τους, παραμένει το βαθύ ερώτημα αν και πώς θα μπορούσε να τερματιστεί ένας πόλεμος. Σίγουρα όχι με την επίκληση να σταματήσει.

Το σύνθημα «όχι στον πόλεμο» είναι μεταφυσικό. Από την άλλη τα «δικά μας» συνθήματα όπως «ούτε πόλεμος, ούτε ειρήνη», ή «ο εχθρός είναι εδώ», ή το «ενάντια στην κοινωνική τους ειρήνη» ακόμα και αν θεωρητικά στέκουν είναι σχεδόν πασιφανές πως ακόμα και αν συνταχθεί κόσμος πίσω από αυτά σε μια αντιπολεμική διαδήλωση δε σημαίνει ότι αυτόματα κάτι θα αλλάξει - ή μήπως θα άλλαζε κάτι αν ο κόσμος , πάντα αυθόρμητα, στρέφονταν σε βίαιες μορφές δράσης στο δρόμο; Άλλο τόσο μεταφυσικό είναι λοιπόν να νομίζουμε πως ο κοινωνικός πόλεμος οξύνεται με συνθήματα που τον επικαλούνται ή με την μηδαμινή, αυθόρμητη και διαχωρισμένη από την κοινωνία αντιβία.

Αν θεωρούμε τον πόλεμο και την κρατική-στρατιωτική βία ως δομικό στοιχείο του καπιταλιστικού συστήματος, αν θέλουμε να τερματιστεί αυτή η βία, τότε θα πρέπει να επιθυμούμε να τερματιστεί αυτό το σύστημα. Και αν ακούγεται ουτοπικό σήμερα να μιλάμε για κοινωνική επανάσταση, ίσως μια πιθανή, αρχικά, λύση θα ήταν το μπλοκάρισμα το συστήματος που παράγει τη βία - όχι μόνο αυτή που βλέπουμε να υφίστανται οι ιρακινοί αλλά αυτή που ο καθένας και η καθεμιά μας έχει δεχτεί ποικιλοτρόπως στην ζωή του. Και αν θεωρούμε το κράτος – και όχι μόνο το κράτος των ΗΠΑ- τον πάνοπλο εγγυητή και διαχειριστή αυτής της βίας τότε θα πρέπει να ξεκινήσουμε από το «δικό μας» κράτος, που κάθε άλλο παρά αμέτοχο ήταν στην επιχείρηση εναντίον του Ιράκ. Μέσα σε αυτό το συνοθύλευμα δράσεων και κινητοποιήσεων υπήρξαν παραδείγματα που αν ξέφευγαν από τον έλεγχο των μίντια και της καθεστωτικής και μη αριστεράς, ή αν τα ριζοσπαστικά κομμάτια του κινήματος έδιναν μεγαλύτερο βάρος σε αυτά, θα μπορούσαν να αποτελέσουν μία βάση για να ανοίξει μια πραγματική συζήτηση για το πώς θα μπορούσε να τερματιστεί η καπιταλιστική βία.

Τέτοια παραδείγματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν η συνέχιση της γενικής απεργίας, αυτή τη φορά με απόφαση αυτών που εργάζονται, η συνέχιση της αποχής από τα μαθήματα από τους ίδιους τους μαθητές ή τους φοιτητές, η διάχυση της ιδέας των αμεσοδημοκρατικών συνελεύσεων σε γειτονιές, σε σχολεία, σε πανεπιστήμια, σε χώρους εργασίας, οι τακτικές άμεσες δράσεις ενάντια σε στόχους που συμπυκνώνουν τη βία (οικονομικούς, στρατιωτικούς, πολιτικούς), η συνέχιση των αποκλεισμών και των συμβολικών επιθέσεων σε στρατιωτικές βάσεις, όπως αισίως προτάθηκε σαν κινηματική δράση από αντιεξουσιαστές λίγες μέρες πριν ξεκινήσει επίσημα ο πόλεμος στο Ιράκ ( βλ. αποκλεισμός της βάσης στην Σούδα κ.α.), το μπλοκάρισμα της μετακίνησης εφοδίων και πολεμικού υλικού (βλ. Ιταλία. : αποκλεισμοί και σαμποτάζ σιδηροδρομικών γραμμών). Τότε θα μπορούσαμε να πούμε πως κάτι κάνουμε.

Τι έμεινε τελικά όμως στη συλλογική μνήμη μετά από όλα αυτά. Κάποιος που θα τρομοκρατήθηκε από τα ελληνικά ξεσπάσματα του 2004 το πιο πιθανό είναι να απαντήσει τίποτα. Είναι γεγονός πως όσο εύκολα κάποιος γίνεται ανθρωπιστής όταν του παρέχεται η ασφάλεια, άλλο τόσο εύκολο είναι να γίνει κτήνος όταν αισθανθεί να απειλείται η περηφάνια του και γενικώς η πάρτη του. Κι αν στην ελλάδα, όπως και στις υπόλοιπες δυτικές κοινωνίες που κυριαρχεί η κουλτούρα της κατανάλωσης και οι εύπεπτες ιδεολογίες, έχουμε να αντιμετωπίσουμε κάποια μορφή βίας αυτή δεν προέρχεται αποκλειστικά από το κράτος αλλά και από όλους εκείνους που ενώ διαδηλώνουν για την ειρήνη και είναι άριστοι αντιαμερικάνοι, όταν απειλούνται τα προνόμια τους δεν διστάζουν να σκοτώσουν, να βιάσουν, να καταστρέψουν για να τα υπερασπιστούνε.

Αν θέλουμε να κηρύξουμε πόλεμο στον πόλεμο, πρέπει πρώτα να κηρύξουμε πόλεμο στην κοινωνία της αποχαύνωσης και σε όλα τα μέσα που την τροφοδοτούν και την αναπαράγουν. Και αυτός ο πόλεμος δεν έχει ως αφορμή την επίθεση στο Ιράκ αλλά την αστείρευτη επιθυμία μας να τελειώνουμε με τον κόσμο της αθλιότητας. Για να οξυνθεί ο κοινωνικός πόλεμος θα πρέπει να οξύνουμε τον καθημερινό πόλεμο. Τον πόλεμο που υφίσταται ο καθένας εκεί που βρίσκεται, εκεί που παράγει και αναπαράγει, εκεί που δέχεται την εκμετάλλευση με αντάλλαγμα μια ανούσια ζωή, εκεί που σκύβει το κεφάλι γιατί έχει οικογένεια να θρέψει, εκεί που υποκλίνεται στην προπαγάνδα των μήντια και στην κυριαρχία του ψέματος, εκεί που εκτονώνει την μιζέρια του για να μπορέσει να πει πως κάτι αξίζει κι αυτός σε αυτή την ζωή.

Ο πόλεμος στο Ιράκ δεν ξεκίνησε πριν δύο χρόνια, ούτε πριν δέκα χρόνια, ο πόλεμος στο Ιράκ και οπουδήποτε αλλού στον κόσμο δε σταμάτησε ποτέ. Και δε θα σταματήσει όσο εμείς συνεχίζουμε να αποδεχόμαστε τη ματαιότητα, τη μιζέρια και τη θανατηφόρα φύση του κόσμου της εκμετάλλευσης. Η άρνηση του πολιτισμού της βαρβαρότητας και η συλλογικοποίησή της θα μας φέρει κάποια στιγμή σε ένα εξαίσιο δίλημμα: Κοινωνική Επανάσταση ή Τίποτα!

Υ.Γ. Για όλους εμάς που με τον α ή β τρόπο συμμετέχουμε στον αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας οι στιγμές αντίστασης, ο δρόμος και η συλλογική δράση, συμπυκνωνονται σε αυτό που θα ονομάζαμε κινηματική μνήμη. Οι χαρές και οι λύπες, ο ενθουσιασμός και η απογοήτευση δεν πρέπει να μας εμποδίζουν να βλέπουμε, να κρίνουμε και να αναλύουμε τις συνθήκες μέσα στις οποίες ζούμε, αναπτυσσόμαστε και ενίοτε έχουμε την δύναμη να διαμορφώνουμε. Η εμπειρία των αντιπολεμικών κινητοποιήσεων και αργότερα της συνόδου του Ιούνη έχει να υποδείξει πολλά. Κάποια από τα οποία τα βιώνουμε ήδη σήμερα…

episfaleia
#4 Επισφάλεια;
(σε PDF)

Sergio
#3 Μια νύχτα με τον Sergio στη Ρώμη
(σε PDF)

Feminismos
#2 Ο εργατίστικος φεμινισμός στην Ιταλία του '70
(σε PDF)

Energeia
#1 Κατανονωντας το ενεργειακό ζήτημα
(σε PDF)

Metanstasteush
#3 Η μετανάστευση και οι αγώνες της
(σε PDF)

Metanstasteush
#2 Από τον ιταλικό Εργατισμό (Operaismo) στον «Αυτόνομο Μαρξισμό»
(σε PDF)

Metanstasteush
#1 Τα θέλουμε όλα!
(σε PDF)

Η συνέλευση της συντακτικής ομάδας του Black Out συναντιέται κάθε τετάρτη στην κατάληψη φάμπρικα Υφανέτ Ομήρου & Περδίκα (Κάτω Τούμπα) Θεσσαλονίκη