Editorial

Αγαπητέ Άγιε Βασίλη,

Δεν ξέρω αν θα λάβεις έγκαιρα αυτό το γράμμα, γιατί οι τυπογράφοι έχουν πολύ δουλειά τώρα με τις γιορτές. Λέγομαι Black Out και είμαι επτά τευχών (γεννήθηκα στο τεύχος 0). Τη χρονιά που μας πέρασε προσπάθησα να εκπληρώσω το ρόλο μου στο βαθμό που μου επέτρεπαν οι δυνάμεις κι ο χρόνος μου. Δεν είμαι σίγουρο αν τα κατάφερα, μα ελπίζω με τη νέα χρονιά να γίνω πιο ώριμο και πιο ενοχλητικό. Ασχολήθηκα αρκετές φορές φέτος με το ζήτημα της επισφαλούς εργασίας (precarity) και τις φιλόδοξες προοπτικές του κινηματία συναδέλφου σου San Precario και σε αυτό το τεύχος βρήκα μια καλή ευκαιρία να καταθέσω ένα σκεπτικό γύρω από αυτή την ενασχόλησή μου, εντοπίζοντας και σχολιάζοντας τις αφετηρίες και τους νεωτερισμούς αυτής της προσέγγισης-κριτικής στην εργασία. Εσύ βέβαια, αν και διανομέας (delivery, που λέμε), δεν αντιμετωπίζεις τέτοιο πρόβλημα, αλλά με τόσα χρόνια στο ίδιο πόστο, θα έπρεπε να έχεις βγει στη σύνταξη. Δεν σου κολλάει ένσημα ο Ξεφτίλας; Μη στενοχωριέσαι, θα σου αφιερώσουμε ένα άρθρο για το ασφαλιστικό σε κάποιο επόμενο τεύχος.

Ήρθε κι άνοιξε κι αυτή η mall-ακία και μου γέμισαν τις σελίδες κριτική και σχόλια. Άσε που δεν πρόκειται να με διανείμουν ποτέ εκεί, να δω κι εγώ αυτό το καλειδοσκοπικό καταναλωτικό μυθιστόρημα του προκεχωρημένου καπιταλισμού. Να ακούσω το μηχανικό, μα τόσο χαριτωμένο, γουργούρισμα των ΑΤΜ και τα μαγευτικά χρακ-χρουκ των πιστωτικών. Εξάλλου, τώρα στις γιορτές ό,τι και να ψωνίσεις είναι για καλό. Όλες οι εν χριστώ αδελφές εμπορικές επιχειρήσεις δεν κερδίζουν τίποτα. Τα δίνουν όλα στους άστεγους και στα φτωχά παιδάκια. Αγοράζεις ένα μπιφτέκι και χορταίνει ένας πεινασμένος! Αγοράζεις παιχνίδια για τα παιδιά σου και χαμογελάει ένα ορφανό! Αγοράζεις ένα κινητό τηλέφωνο κι ένα δύσμοιρο αφρικανάκι θα κερδίσει υπέροχα ringtones! Προς τι λοιπόν τόση κριτική και τόσο μένος ενάντια στην κατανάλωση, τις δόσεις και την Wall Mart, που βάλαμε και κείμενα; Το ότι δεν έχω αντίτιμο και το ταμείο είναι μείον δεν μας πειράζει; Το ότι θα χρειαστώ καλαντο-δάνειο για να έχω να δίνω στα πιτσιρίκια που λένε τα κάλαντα, δεν θα το γράψουμε;

Στο πολιτικό πεδίο, μιας και είμαι πολιτικό έντυπο, υπάρχει μεγάλη δραστηριοποίηση. Οι δήμαρχοι ανταγωνίζονται για το ποιος θα στήσει το ψηλότερο χριστουγεννιάτικο δέντρο της Βαβέλ, ώστε οι πολίτες τους να εκπληρώσουν, μερικώς, τον διακαή πόθο τους να πλησιάσουν με τον τρόπο αυτό τον δημιουργό τους (ο οποίος παρεμπιπτόντως βρίσκεται στη ρίζα και όχι στην κορυφή του δέντρου). Αν είχαν ασχοληθεί λίγο με την βιοτεχνολογία, θα ήξεραν πως μπορούν να προμηθευτούν ειδικούς σπόρους, που άμα τους φυτέψεις και τους ποτίσεις αστικά λύματα και σάλια φιλόπτωχων κυριών του Κολωνακίου, φυτρώνουν πανύψηλα έλατα με φυσικές μπάλες και φωτάκια!

Στο Παρίσι, πάντως, οι απόκληροι των λαϊκών προαστίων θα στήσουν ένα δέντρο που αντί για αστέρι ή αγγελάκι στην κορυφή, θα βάλουνε τον Σαρκοζύ (σ.σ. υπουργός εσωτερικών και δημόσιας τάξης της Γαλλίας, οι δηλώσεις του οποίου τροφοδότησαν σε μεγάλο βαθμό τις πρόσφατες ταραχές). Τώρα το πώς θα τον στερεώσουν στην κορυφή, μη με ρωτήσεις. Πάντως, κι αν πέσει άφησε τον να δίνει κουράγιο στον εαυτό του ψιθυρίζοντας: “Jusqu’ ici, tout va bien”.

Εγώ Άγιε μου Βασίλη δεν θα σου ζητήσω τίποτα. Αυτά που θέλω δεν χωράνε στους σάκους, ούτε όλων των αγίων του κόσμου και κυρίως, δεν έρχονται σε μια νύχτα. Επίσης δεν γουστάρω καθόλου τον εργοδότη σου, οπότε δεν θέλω δωράκια από την αφεντιά του. Στα έγραψα αυτά, γιατί το συνηθίζουμε να γράφουμε κάτι στην πρώτη σελίδα. Κάτι σαν editorial που λένε.

Σε φιλώ και αν περάσεις από Έβρο, το νου σου στις νάρκες,
Black Out

Η συντακτική ομάδα του εντύπου που κρατάτε στα χέρια σας, αποτελείται από ένα σύνολο ατόμων που συσπειρώθηκαν γύρω από την ανάγκη προβολής μιας διαφορετικής από την κυρίαρχη, προσέγγισης-άποψης πάνω σε ζητήματα που είτε απασχολούν την επικαιρότητα, είτε απλά άπτονται της καθημερινότητάς τους (δηλαδή μας). Το στοίχημα είναι η διάχυση ενός αντιεξουσιαστικού λόγου στο σώμα της κοινωνίας, κομμάτι της οποίας είμαστε κι εμείς, πέρα από τα στεγανά του πολιτικού μας χώρου. Δεν είμαστε πρεσβευτές ΤΗΣ άποψης κι ούτε επιθυμούμε να γίνουμε. Μας ενδιαφέρει μέσα από τη συλλογική αυτή κίνηση να αναδειχθούν πέρα από τα ζητήματα καθαυτά και προσωπικές δυναμικότητες, γι’ αυτό κι επιμένουμε στη συνεισφορά κειμένων προς δημοσίευση από τρίτους (σύντροφε «Εν οίδα ότι ουδέν οίδα», ευχαριστούμε για τη βιοτεχνοσυνδρομή σου).

Σε καμία περίπτωση δεν θέλουμε να γίνουμε δημοσιογράφοι ή αναμεταδότες ανατρεπτικών κινημάτων και ιδεών. Συμμετέχουμε σαν άτομα στον αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή εξουσίας και αυτό είναι που μας διαχωρίζει από τα καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης, που στόχος τους είναι η παραπληροφόρηση και ο έλεγχος της κοινής γνώμης - κοινώς η αποβλάκωση και η εξαπάτηση. Καθότι δεν αναγνωρίζουμε τους εαυτούς μας έξω από την αναπαραγωγή του συστήματος, όντας και εμείς κομμάτι αυτής της κοινωνίας, ο λόγος μας δε μπορεί παρά να πηγάζει και από τις δικές μας αντιφάσεις και προβληματισμούς, τις αντιφάσεις που η ίδια η κοινωνία έρχεται να αντιμετωπίσει ώστε κάποια στιγμή να τις ξεπεράσει και να κινηθεί προς μια ανατρεπτική κατεύθυνση. Μέσα στον βούρκο των διερρηγμένων κοινωνικών σχέσεων αυτό που έχουμε να αναδείξουμε είναι οι στιγμές αντίστασης και ξεπεράσματος της απάθειας, του βολέματος και της συναίνεσης. Στιγμές που μόνο εμείς σαν υποκείμενα μπορούμε να δημιουργήσουμε, χωρίς διαμεσολαβητές, χωρίς καθοδηγητές, χωρίς αρχηγούς και κόμματα.

Θεωρούμε αυτονόητο πως ένα τέτοιο εγχείρημα κινείται όχι μόνο έξω αλλά και ενάντια σε κάθε μορφή πνευματικών δικαιωμάτων. Επομένως η αναπαραγωγή μέρους ή ολόκληρου κειμένου είναι ελεύθερη και επιθυμητή με την προϋπόθεση ότι αυτή δε θα χρησιμοποιηθεί από καθεστωτικά μέσα ενημέρωσης.

Το Black Out εκδίδεται σε 2.000 αντίτυπα και διανέμεται στους δρόμους της πόλης (στάσεις, λεωφορεία, πλατείες, κτλ) και στις καταλήψεις Φάμπρικα Υφανέτ, Terra Incógnita, αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στην ιατρική. Μην σας κάνει εντύπωση εάν κατά «παράδοξο» τρόπο συναντήσετε το έντυπο αυτό σε κάποιο βιβλιοπωλείο, δισκάδικο, ή σε τραπεζάκι στην είσοδο καφετέριας, μαζί με άλλα, αδιάφορα ιλουστρασιόν flyerάκια. Το πιθανότερο είναι ότι εμείς το αφήσαμε εκεί! Ένας περιορισμένος αριθμός αντιτύπων ταξιδεύει σε άλλες πόλεις και συναντά συντρόφους/ισσες και φίλους/ες σε αυτοδιαχειριζόμενα στέκια και καταλήψεις. Εάν κάποιες πόλεις επιθυμούν να στέλνουμε ένα σταθερό αριθμό αντιτύπων, σε κάθε νέα έκδοση, θα τους συμβουλεύαμε να μας ενημερώσουν με ένα mail και σίγουρα θα χαρούμε από την πρόταση τους. Για κάθε τεύχος που κυκλοφορεί, αδειάζουν μόνο οι δικές μας τσέπες και οι τσέπες των φίλων μας (θέλετε κι εσείς να γίνουμε φίλοι;;;).

Τις όποιες απορίες – προτάσεις – κείμενα - σχόλια έχετε μπορείτε να τις στέλνετε στην ηλεκτρονική θυρίδα editorial@blackout.gr ή να απευθύνεστε στη συντακτική ομάδα που συναντιέται, συνήθως μεσοβδόμαδα, στον χώρο της κατάληψης φάμπρικα Υφανέτ.

episfaleia
#4 Επισφάλεια;
(σε PDF)

Sergio
#3 Μια νύχτα με τον Sergio στη Ρώμη
(σε PDF)

Feminismos
#2 Ο εργατίστικος φεμινισμός στην Ιταλία του '70
(σε PDF)

Energeia
#1 Κατανονωντας το ενεργειακό ζήτημα
(σε PDF)

Metanstasteush
#3 Η μετανάστευση και οι αγώνες της
(σε PDF)

Metanstasteush
#2 Από τον ιταλικό Εργατισμό (Operaismo) στον «Αυτόνομο Μαρξισμό»
(σε PDF)

Metanstasteush
#1 Τα θέλουμε όλα!
(σε PDF)

Η συνέλευση της συντακτικής ομάδας του Black Out συναντιέται κάθε τετάρτη στην κατάληψη φάμπρικα Υφανέτ Ομήρου & Περδίκα (Κάτω Τούμπα) Θεσσαλονίκη